Opowiadanie VII, Epilog

To na pewno była męcząca przygoda. Bella nie marzyła już o niczym innym tylko smacznym jedzeniu, dobrej książce i swoim łóżku. Szła przed siebie, zostawiając pod sierocińcem Gryfa. Nie zatrzymała się ani na chwilę. Miała teraz tylko jeden cel, którym był jej dom.

- Wróciłam, ojcze! – krzyknęła wchodząc do dworku i natychmiast udała się do swojego pokoju.

Rzuciła swoją czerwoną pelerynę na krzesło i usiadła przy toaletce, chwytając szczotkę w dłoń. Zaczęła wpatrywać się w swoje oblicze, rozczesując blond włosy. Była dumna z siebie. Z tego, że pomogła dzieciom. Była również wdzięczna swoim przyjaciołom – Charliemu, Lacey oraz Harwinowi. Na samą myśl o Gryfie uśmiechnęła się. Czuła, że dzięki tej przygodzie, stał on się dla niej kimś o wiele bliższym. Znalazł się w tym samym miejscu w sercu, w którym już jest Lacey czy Charlie.

Opowiadanie VII, Rozdział II " Wyprawa po skarb, część 2"

Statek był już daleko od brzegów Argaan, a jeszcze dalej od brzegów Khorinis. Podróż była bardzo nużąca, co można było wywnioskować po zachowaniu Lacey na pokładzie. Ciągle na coś narzekała, przeszkadzała innym, byle by coś robić, i rządziła się do tego stopnia, że kapitan chciał ją wysadzić na jednej z bezludnych wysepek, mijanych na drodze do Khorinis. Wszystko załagodziła jednak Bella, która uprosiła właściciela statku, by wstrzymał się z tą decyzją.

- Sam mam ochotę wyskoczyć za burtę, gdy ją widzę – rzucił Charlie, oglądając się za wchodzącą pod pokład czarodziejką.

- Ja tak samo – Gryf zaśmiał się, popijając piwo i spoglądając na rozciągający się wszędzie ocean. – Chyba mamy spokój na resztę dnia.

- No… W ogóle to skąd jesteś, Harwinie? Wydajesz mi się trochę znajomy – zapytał siedemnastolatek, zerkając na mężczyznę. Gdzieś już widział jego twarz, ale nie mógł sobie przypomnieć gdzie.

- Z Geldern – odparł, uśmiechając się do niego delikatnie.

- Hmm… Jestem z Silden, więc pewnie widziałem Cię gdzieś okolicy.

- Czekaj? Jesteś z Silden? – Gryf wyprostował się nagle, jakby coś sobie nagle przypomniał. – Twoja matka to Nikki. Powiedz mi ile lat temu zginęła?

- Dwa lata. Dlaczego pytasz?

- Nie przypominasz sobie pewnego młodzieńca, do którego zwróciłeś się z prośbą o pomoc? – na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

Charlie przez dłuższą chwilę nie wiedział o co mu chodzi. Myślał i myślał, aż w końcu niewielki płomień w jego głowie zapłonął.

- To byłeś ty? Jaki ten świat mały – zaśmiał się i wziął łyk wina, które trzymał w jednej z dłoni. – Ale Belli wtedy nie poznałeś!

- Bella też tam była? Chwila, ta dziewczyna, co Ciebie wołała to ona?

Chłopak przytaknął, otwierając szeroko oczy.

- Rzeczywiście mały – odwrócił wzrok znów na ocean, popijając przy tym piwo.

Opowiadanie VII, Rodział I "Wyprawa po skarb"

To był kolejny, zwykły dzień w Thorniarze, który Bella spędziła w rodzinnym domu. Po licznych przygodach na Khorinis, dziewczyna postanowiła zrobić sobie dłuższą przerwę od podróży i wróciła do ojca. Tęskniła za nim. I to bardzo. Więź jaka łączyła ją z ojcem była idealnym przykładem prawidłowej relacji ojca z córką. Bella zawsze mogła poprosić go o radę, pocieszenie czy zwykłą przysługę.

Podczas śniadania, Bella miała okazję opowiedzieć ojcu o wszystkich swoich przygodach. Za każdym razem, gdy pojawiała się w domu, mówiła ciągle o tych samych wydarzeniach, mimo, że Leopold słyszał je już wielokrotnie.

- I wtedy druid poprosił mnie o dbanie o okolicę – powiedziała, popijając herbatę. – Wyjechał gdzieś na południe i tyle go widziałam.

- Rozumiem, że jesteś bezpieczna w tej chacie, w samym centrum lasu? – zapytał.

- Oczywiście, ojcze – rzekła, odstawiając kubek na stół. – Druid otoczył swój dom magiczną barierą, która pozwalała przekroczyć ją tylko osobom o czystym sercu. Poza tym, zwierzęta mi pomagają.

- Nie ufałbym magii, moja droga. Sama wiesz, jak to się skończyło dla matki.

W pomieszczeniu zapadł ponury nastrój. Mimo, że miłość między Leopoldem a Ellą wygasła kilka lat po ślubie, to mężczyzna ciągle za nią tęsknił. Życie w ich niewielkim dworku może i było kiedyś mniej znośne, z uwagi na stałą kontrolę Elli, lecz teraz zrobiło się w nim prawie pusto. Raz na jakiś czas przyjeżdżała Bella, jej siostra rzadko odwiedzała ojca, ze względu na trójkę dzieci, natomiast brat dziewczyny rzadko bywał w domu. Na co dzień, Leopold mógł odezwać się tylko do synowej, gosposi i chłopca, który zajmuje się ogrodem.